10 oktober 2009 – friends for life part 2

Morgen gaat Anna drie maanden naar Parelli in Florida. Ik blijf vooralsnog in Frankrijk. Vanavond gingen we uit met zijn allen. Het was echt super gezellig. Nog even wat mooie foto’s gemaakt.

4 oktober 2009 – demo filmpje!

Anna heeft een filmpje gemaakt van onze demo. Zo gaaf! Wie goed kijkt ziet zelfs Twister over tonnen springen. Om Poca te zien hoef je niet te zoeken.

4 oktober 2009 – Poca is the best

Gister was het demo dag. Poca en Twister deden alletwee mee met de demonstratie. Ze gedroegen zich alletwee fantastisch! Hier een paar lollige foto’s van Poca en mij samen. En een foto van de tribune, dat vind ik nl. leuk!

26 september 2009 – kleintjes worden groot

Mijn miracles paardje Twister, gaat als de brandweer. Of beter gezegd, gaat als de TGV! Gister was ik in de bak op haar aan het zitten. Anna zei, joh rijd haar even terug naar de wei. Zo gezegd, zo uitgevoerd!

15 september 2009 – groentetuin voor beginners

Het is rond de klok van 12:00 als ik me in de keuken begeef. He, wat is dat dan, niemand te bekennen. Hmmm, iedereen is aan het werk met een paard. Diezelfde iedereen die straks ‘gewoon’ wil eten. Nou ja, laat ik dan maar gaan koken. Zo gezegd, niet zo gedaan.

De eerste koelkast geeft aan dat er van alles te verkrijgen is in verkoelde vorm vandaag maar geen groente, how interesting. De tweede koelkast vertelt me het hetzelfde verhaal. Dat begint al goed. Ik ga op zoek naar Anna die ik naast een paard in de binnen bak vind. Heee Anna, ik ben aan het koken maar ik kan geen groenten vinden. Anna kijkt me wat vreemd aan en lijkt mijn zorgen geheel niet te delen. We hebben een groente tuin van 50 bij 50 meter Roos, al aan gedacht? Oh ja, dat is ook zo. Denk je dat ik daar zo in mag? Ja natuurlijk Roos, go party.

Onderweg naar de groente tuin bedenk ik dat ik pasta ga koken. Dus, beetje prei, beetje courgette en vooral veel tomaat. In de tuin aangekomen zie ik wat groene stengels boven de grond uit steken en bedenk ik me dat die stengels nog wel eens prei zouden kunnen zijn. Dichterbij gekomen komt er een grote smile op mijn gezicht. Jippie, ik heb meer groente savvy dan ik dacht, ik heb de prei inderdaad herkend.

Ik buig voorover en pak de eerste de beste pluk stengels stevig in mijn handen en begin te trekken. Ik trek naar links, ik trek naar rechts, ik draai, ik duw, ik probeer van alles maar no way dat er beweging komt in de prei. Mijn initiële blijdschap verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik vind de groente tuin nu al niet leuk meer! Toch wil ik me niet gewonnen geven bij de eerste de beste prei stengel.

Onder een afdakje zie ik wat gereedschap staan. Ik zie een drie potig apparaat aan een steel wat lijkt op een mest vork. Moet kunnen denk ik. Gewapend met mijn drie poot steven ik op de prei af. Jouw laatste minuten zijn geteld, laat dat duidelijk zijn beste prei. Na wat elegant hark en prik werk komt de eerste prei de grond uit. Jippie, dit gaat goed. Nu ik ervaring heb, ligt de tweede prei natuurlijk in no time naast zijn broertje.

Vervolgens ga ik op zoek naar de tomaten. Maar ja, dat klinkt nog een stuk makkelijker dan het is. Ik zie groene tomaten, rode tomaten, ronde tomaten, lange tomaten en tros tomaten. Hallo zeg, ik wil gewoon tomaten in de pasta.

Ik probeer te bedenken wat het criterium kan zijn voor een goede tomaat. Ik overzie in rap tempo mijn leven van de afgelopen 34 jaar en bedenk me dat alle tomaten die ik gegeten heb in mijn leven rood waren. Oké, dat is een goed begin, rode tomaten dus. Over de vorm maak ik me inmiddels geen zorgen meer. Sommige problemen lossen zich altijd van zelf op in het leven.

Ik trek aan een rode tomaat die angstvallig probeert duidelijk te maken dat zijn tijd voor menselijke consumptie nog niet gekomen is. Met alle kracht houdt de tomaat vast aan zijn struik. Oké oké, de boodschap is duidelijk, blijf jij nog maar even hangen. De buur tomaat laat wat makkelijker los. Na een paar minuten zijn de zakken van mijn trui afgeladen met tomaten. Trots op mijn tomaten avontuur ga ik op zoek naar de courgette.

Courgette ziet er gelukkig altijd hetzelfde uit. Ik zet mijn voet op de stengel waar de courgette aan vast zit en trek de courgette in een ruk naar me toe. Vergezeld van veel tomaten, twee prei en een courgette wandel ik helemaal blij naar de keuken.

Anna is inmiddels ook in de keuken aan beland. Ik vertel haar dat ik zo trots ben dat ik de courgette in een keer herkend heb. Anna snijdt de tomaten, ik was de prei en al kletsend staan we gezellig te koken. Het wordt tijd om de courgette bij het eten te doen. Ik pak een aardappelschil mes en zet die in de courgette. Althans, dat is mijn bedoeling. Wat ik ook doe, ik kom met geen mogelijkheid door de courgette heen. Nou dat is raar.

Anna zegt, Roos, ik denk dat het een pompoen is. Die kunnen er ook zo uit zien en die zijn heel hard. Ik geloof mijn oren niet. Zo trots, zo blij, zo happy dat ik een courgette herkend had en nu blijkt het een pompoen te zijn. Nee he. Ik geloof het niet en ga gestaag door met het snijden van mijn ‘courgette’. Na wat verwoedde pogingen hef ik het mes van pure frustratie hoog de lucht in en jas ik hem met een nood vaart de courgette in. Dat is in ieder geval lukt. Ik til het mes weer op waar de hele courgette aan blijft hangen. Oh, nou dat opent perspectieven. Met een enorm knal laat ik het geheel op het aanrecht knallen. Het hoofd van de courgette vliegt er af. De binnen kant ziet oranje. Zie je wel zegt Anna, een pompoen.

Ik leg me neer bij mijn nederlaag en verdrietig kook ik verder. Er komt iemand de keuken binnen en ik vertel het hele verhaal. Er wordt mee levend naar me gekeken. Vervolgens komt Ionel er aan, onze Roemeense tuin man specialist. Triest vertel ik hem mijn verhaal. Hij onderbreekt mijn relaas. Roos, heb je die courgette links voor in de tuin gevonden? Ja, hoezo? Nou, dan is het wel een courgette, alleen een hele oude. Vandaar dat die er van binnen uit ziet als een pompoen, uitgedroogd en al. Ik gooi de courgette bij de compost, lach hard op en denk, zo mijn eer is gered.

Postduif sneller dan internet

Van www.nu.nl

AMSTERDAM – Een postduif is zo’n 25 maal sneller dan de adsl-verbinding van de dominante provider in Zuid-Afrika. Dat beweert althans het Zuid-Afrikaanse bedrijf Unlimited IT bewezen te hebben door middel van een ludieke actie.

Unlimited IT bond een geheugenstick van 4 gb aan de poot van een postduif, genaamd Winston.

Vervolgens moest Winston een afstand van 80 kilometer overbruggen tussen de Zuid-Afrikaanse steden Howick en Hillcrest.

Na ruim een uur bereikte Winston zijn bestemming. Inclusief het downloaden van de data, duurde de overdracht in totaal iets meer dan twee uur.

De overdracht van dezelfde hoeveelheid data via adsl bleek na twee uur voor slechts vier procent voltooid te zijn. Daarmee is de overdracht via Winston zo’n 25 keer sneller dan de adsl-verbinding, zo claimt Unlimited IT.

11 september 2009 – Designed by Roos

Jippie, mijn eigen trui, designed by Inspiration by Roos, is vandaag gekomen. Zit als gegoten en mooi ook nog. Zo fijn, ik ben helemaal blij.

10 september 2009 – Foto’s

8 september 2009 – Poca knows best

Des te langer ik Poca ken, des te meer ik in zie hoe fantastisch ze is. Des te langer ik met paarden ben, des te meer ik begrijp dat zij gewoon ZIJN. Mensen doen vaak moeilijk met excuses, emoties en gedoe, paarden zijn gewoon.

Op het filmpje zie je Poca in stap en draf een figure 8 en weave (Parelli Patterns) uit voeren. Ik vind het mooi!

Bedankt Poca, you know best and you always will. I love you.

7 september 2009 – paarden masseur

De paarden masseur was op bezoek. Zowel Poca als Twister hebben een massage aangeboden gekregen van mij. Ze deden het beiden uitstekend. Wat ik het gaafste vond, was dat de masseuse over beiden paarden heel tevreden was! Kijk, dat hoor ik graag!